There goes my hero..

februari 3, 2009

Menig leeftijdsgenoten die dezelfde creativiteit en passie voor dit werk delen, hebben mij meerdere malen gevraagd waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Zij overspoelen mij met onbekende namen en kunstwerken die enkel een tiental mensen ooit van heeft gehoord.

Dat noemt men ‘een origineel inzicht’. Zij voelen zich interessant omdat ze een compleet onbekende artiest aanwijzen als held.

‘En wat is jouw inspiratie, dan?’, wordt er dan mijn kant op gevraagd. En zonder twijfel zal ik altijd ‘Andy Warhol’ noemen als mijn grote nummer een.

‘Ja, dat zeggen wel meerdere’, wordt er geroepen. Dat zeggen inderdaad wel meerdere. Vandaar dat onze grote Andy ook wereldberoemd is geworden. Waarom? Omdat hij uniek was.

En waarom kies ik dan geen onbekende artiest die iets nieuws inbrengt waar ik veel over te vertellen heb? Omdat ik slecht ben in namen onthouden. En ik heb genoeg te vertellen over waarom Andy Warhol bovenaan mijn minimalistisch lijstje staat van helden.

Ik ken niet zoveel helden. Er zijn genoeg kunstwerken die mij aanspreken, maar ik zal ze niet snel kunnen opnoemen .Ik zal ze niet in mijn lijstje zetten om interessant te doen omdat ik botweg die namen niet allemaal kan onthouden. En dan ben je geen held in mijn ogen. Een held is voor mij iemand die zijn eigen naam maakt, die beroemd wordt vanwege zijn eigen, individuele inzicht. Want dat wil ik later ook doen.

In mijn lijstje van helden staan onder anderen ook Superman en Peter Pan. Ook vrij bekende namen net als Andy. Maar als ik kan uitleggen en exact vertellen waarom Andy’s werk zoveel invloed op mijn creatieve fantasie heeft, op een manier die alleen ik kan vertellen, dan is dat toch net zo uniek? Hoe ik, als individueel, met Andy in mijn achterhoofd een lijn op een papier zet is uiterst uniek. Want elk persoon, elk individueel is op zijn manier zichzelf. En unieker dan dat kan het toch niet zijn.

A Modern Myth

augustus 31, 2008

Als de ganse wereld enkel een reflectie is

van mijn verknipte geest,

een projectie van mijn fantasie

Dat ik eigenlijk een comadroom beleef en alles eruit ziet als het doet

omdat ik het heb ontworpen

Als dit allemaal een uitstorting is van mijn ziel op een wit doek,

en alles wat ik voel zo echt is,

dan ben jij mijn mooiste creatie

Color me cliché

augustus 21, 2008

Heb je ooit achter de wolken gekeken voordat je op de regen wachtte die de wereld op je schouders deed storten?

Er wacht daar zoveel moois. Watervallen gemaakt uit kristallen van de puurste zonnestralen en een klaarlichte hemel gevuld met rust, veiligheid en onze diepste verlangens die onze engeltjes zorgvuldig voor ons hebben verzameld. Een wereld zo teder dat zo snel vergeten, vertrapt en verlaten wordt.

Want zodra die wolkendeken in zicht komt kruipen, willen we alles vergeten dat ons ooit zo dierbaar was terwijl diezelfde lucht ons juist confronteert met ons egoïsme en fouten. We ontvluchten simpelweg die streng kijkende wolken en rennen dwars door de zorgvuldig gevormde wereld die is gecreëerd door de mooie dingen die wij koesteren. Het is een wereld waar je beloning wacht voor al het goede die wij bewust doch onbewust hebben gedaan. En als de lucht geklaard is kijken we niet meer terug naar de verwoeste schoonheid.

Doch, als de volgende wolkenpartij eraan komt, staan de engeltjes met een hartelijk welkom, trippelend op hun geduldige teentjes aan de overkant. En dat zullen zij blijven doen totdat wij ons egoïsme opzij kunnen zetten en de beloning liefkozend in ons armen kunnen sluiten. Dan zullen wij zien dat de wolken steeds minder geregeld zullen verschijnen en wij niet meer hoeven te schuilen voor de regen en gerust kunnen genieten van de verwennerij.

We leren pas te waarderen als de wolken hun regen laten vallen op de wereld waar die engeltjes zo hard hun best op hebben gedaan.

From the inside out

augustus 16, 2008

Ik wil niet full time werken en al mijn vrijheid kwijtrakten

Ik wil niet vastgebonden zijn aan verplichtingen

Ik wil geen schema’s waar ik me aan moet houden

Ik wil jou niet minder gaan zien hierdoor

Ik wil niet dat dingen gaan veranderen

Ik wil niet dat ik mensen moet gaan missen

Ik wil niet om de zoveel dagen instorten

Ik wil niet meer onzeker zijn over nutteloze dingen

Ik wil geen spanning meer voelen

Ik wil niet meer dat mijn hoofd overspoelt met zoveel negativiteit

Ik wil niet meer over dingen struikelen

Ik wil geen dingen meer verpesten door mijn stommiteiten

Ik wil geen geschreeuw meer om dingen die ik niet kan helpen

Ik wil dat je dicht bij me blijft

Ik wil dat je me vasthoudt

Ik wil dat je me blijft liefhebben ondanks ik zoveel dingen nog fout doe

Ik wil dat je je geduld bewaard met mij

Ik wil dat je begrijpt

Ik wil een perfecte balans tussen plezier en verplichtingen

Ik wil voldoende vrijheid

Ik wil een plek voor mezelf waar ik kan kalmeren

Ik wil dat mijn positieve daden worden gezien

Ik wil dat je me ziet

Ik wil dat de druk van mijn schouders gaat

Ik wil dat jij dat doet

Ik voel me ingesloten

In de war

Een mislukking

Uit mijn hoofd getreden

Zwevend in een hemel van al mijn fouten en mispunten

Heen en weer zwaaiend tussen mijn verlangens en mogelijkheden

Niet mezelf

Ik wil dat jij dit weghaalt

En dan sta je volgespoten met adrenaline, je hersens vol met informatie over dingen die je straks op papier gaat zetten en uiteindelijk je toekomst gaat bepalen.
Normaal gesproken zou ik helemaal rotstressen, zoals ik dat vier jaar geleden al deed bij het woord ‘examen’ alleen al.

Maar dit keer niet. Ik weet dat ik dit kan. En ik weet dat jij bij mij bent. Je hoeft je best niet meer te doen om dat duidelijk te maken, want ik heb je gevoeld. Wel twee keer.
En ik weet zeker dat jij mij hier doorheen gaat helpen, zoals je eerder hebt gedaan. Zoals je altijd hebt gedaan als ik je nodig had. Het idee dat jij hier bij mij bent om mij te steunen geeft mij al genoeg zekerheid om dit gewoon te doen en direct achter mij te laten.

Want elke dag is een stap dichterbij jou.

We doen zo graag ons best om er goed en verzorgd uit te zien, omdat we dagelijks geconfronteerd worden met andermans meningen.
We worden grondig onder de loep genomen en alles telt, zelfs dat ene haartje dat net even een andere kant op staat en daardoor het totale gezichtsbeel verstoort.

En daarom zwoegen wij voor de spiegel, pijnigen onszelf met lastige instrumenten om dat ene haartje flink te straffen. Hoe durft het?! Het gaat genadeloos zijn ondergang tegemoet als het goudgekleurde pincet vastberaden zijn doel vastgrijpt.
Na een pijnlijke kreet is het gezichtsbeeld weer in evenwicht.

Maar wat als dat mee-etertje uitgroeit tot een Moun Everest en wat als dat vetrolletje onder dat shirtje uitbreekt? Wat als dat kritisch oog dat boven de loep hangt daar niet van gediend is?

Dan is het een klootzak.
De wereld moet jou nemen hoe jij bent en wanneer jij je gleukkig voelt, want dan ben je op je allermooist en zullen alle puistjes verbleken onder jouw stralen.

Ik hoorde hun zacht gefluister al toe nik langzaam ontwaakte door mijn krakende deur en het geluid van de verpakking. Voor mij was het geen verrassing dat enkele moment daarna mijn familie mijn kamer binnentrad met luid gezang en getrap tegen mijn bed. Langzaam rekte ik mij uit, alsof ik nog helemaal niet wakker was geworden.
Dit was het dan, de ochtend van mijn zeventiende verjaardag. Het laatste jaar van mijn leven dat ik me geen zorgen hoef te maken over volwassene dingen zoals rekeningen en ziektekosten, maar gewoon nog eventjes kind kan zijn.

Want als het erop aankomt dat ik volwassen ben, volgens de wet dan want de meeste mensen in mijn omgeving weten dat ik nooit volwassen zal worden, krijg ik ineens een volle stoot van verantwoordelijkheid en ik denk niet dat ik daar klaar voor ben. Ik heb nog helemaal geen zin in al die verplichtingen, ik ben liever gewoon nog kind.

Want straks moet ik die keiharde volwassen wereld in, terwijl alles protesteert en nog steeds glashard gelooft dat een toekomst voor mij als Peter Pan er wel degelijk in zit.


Het is zo frappant hoe wij ons bezighouden met afleidingen om onszelf te beheersen en in toom te houden. Er zijn zoveel dingen waar wij geen vat op kunnen krijgen dat we het in mootjes hakken om het te kunnen snappen. Zoals het heelal. We weten niet hoe groot of hoe klein het misschien is, dus verzinnen we ‘melkwegstelsels’ om het enigszins een plaats te kunnen geven. Want o-wee als wij in de war raken.

En dan nog een veel groter begrip, waar wij zo gehecht aan zijn geraakt en nimmer kunnen loslaten. Het motortje dat ons drijft naar ongeroerde paden die ons leiden naar iets zó onvoorstelbaar groots dat we onszelf maar al te graag voor de gek laten houden; liefde.

Tegenwoordig steken we de grens over om bij onze zogenaamde ‘ware’ te zijn. Er schijnt dus iemand op deze héle aardbol iemand te zijn die zogezegd perfect voor mij is.

Voor iedereen is zo iemand. Maar wat is perfect? Hoe weet je of iemand die ware is? De wereld houdt zichzelf zo graag bezig met leugentjes om ons allemaal tevreden te stellen over het begrip liefde. Maar kunnen we daar wel een eerlijk oordeel over geven? Want we zijn allemaal individuen met elk een eigen standplaatsgebondenheid en ervaringen en elk ook een eigen definitie van liefde.

Tegenwoordig zijn wij zo in de war door liefde dat we gewoon smijten met ‘ik hou van jou’ alsof het niets is. Want het leven is kort, en je moet in die korte leven iemand op deze aardbol vinden die voor jou gemaakt is. Dat is ook een manier om de mensheid bezig te houden. Het is zelfs zoveel gevraagd dat een deel van de mensheid die hoop hebben opgegeven en zich totaal storten op hun werk of andere doelen, om de leegte te vullen of zelfs compleet te negeren. Maar we hebben het hoe dan ook toch allemaal nodig; iemand. Ja, iemand. Heel grappig.

Stiekem zijn wij zo verloren zonder liefde, terwijl het een veel te groot begrip is voor ons om te bevatten. Ik denk dat wij van binnen gek worden van de vaagheid rondom liefde, en die passie om het te weten en die pijn van onwetendheid moeten delen met iemand. En als je dezelfde definitie daarvan met iemand kan delen, dan heb je die ware gevonden.

Ik zwelg dagelijks weg in de dromen van de sprookjes die op mijn televisiescherm afspelen. Het is zo prachtig, zo perfect en doch zo natuurlijk afgebeeld. Het is natuurlijk de bedoeling dat wij hier helemaal bij wegzwijmelen en hopen dat ooit onze prins op het witte paard komt aanrijden en het gelijk raak is.

De ware liefde

We horen allemaal te weten dat al die waanbeelden op de televisie allemaal gelogen is en nóoit kunnen plaatsvinden. Maar wat als het nou wel gebeurd? Wat als je, onbewust, de meest romantische scène meemaakt die geen sprookje ooit heeft durven naspelen? Wat hoor je op zo’n moment te doen?
Ik zou het niet weten want ik heb het nooit beleefd. En het zal mij ook nooit gebeuren.

Altijd als ik net op dat randje sta om een keuze te maken die zóveel invloed op mij gaat hebben, durf ik de sprong niet te wagen. Omdat ik zo nerveus word van enkel andere verandering in mijn leven probeer ik zo stabiel mogelijk te blijven. Want ik weet dat als ik eenmaal spring, ik niet blijf zweven. Ik moet nog leren vliegen en daarvoor heb ik iemand nodig die daar de tijd voor wilt nemen. Iemand die voorzichtig met mij de vleugels wilt uitslaan en stap voor stap richting de afgrond wil lopen.
Want ik weet niet wat er in die afgrond op mij staat te wachen. Pas dan, als ik durf naar beneden te kijken en weet wat daar allemaal ligt, dan durf ik de sprong te wagen terwijl ik me vastklamp aan die ene hand die dit allemaal met mij heeft doorstaan.

Zelfs dat klinkt nog te prachtig voor de werkelijkheid waar ik in leef. Want tot nu toe is er nog niemand op mijn pad gekomen die de werkelijke vleugels in mij heeft gezien.
En als die ene nou komt, al is het nu, al is het over 30 jaar, wie zegt dat ik niet te wispelturig ben en het hele sprookje afblaas?

When it rains

april 23, 2008

Niets is zo heerlijk als met je hond naar het park te gaan terwijl het net geregend. De bomen ruiken dan zoals ze horen te doen. Het vocht hangt nog steeds in de lucht en maakt dat de geur van de verse bladeren tot hun recht komen. Er heerst nog zo’n gevoelige spanning in de lucht, alsof de regen het niet heeft kunnen doorsnijden.

Puur en alleen neem je plaats bij het water om te kijken of het nog eens zal regenen. Want dat is wat je nodig hebt; iets puurs om weer nieuw leven in te blazen als alles even niet gaat en je schaduw lusteloos achter je aanloopt. De spanning in je hoofd staat gelijk aan de spanning in de lucht.

Het gras is nat en je kijkt uit naar een flatgebouw van drie verdiepingen. Lichten van huiskamers en slaapkamers gaan één voor één aan, omdat de wolken samentrekken en dat zorgen voor een grote lange schaduw boven het flatgebouw.

Het water lijkt te veranderen en beweegt zachtjes naar het oosten en de wind zorgt voor de rillingen langs je rug.

Mensen die rond deze tijd hun hond ook uitlaten maken zich weg uit het parkje en tonen verwonderlijke blikken jouw kant op. Maar het kan je niets schelen, want jij hebt dit moment nodig.

Terwijl de tijd verstrijkt wacht je nog steeds tot die spanning wordt gesneden door de tranen van de wolken. De hond begint te rillen en uit pure medelijden besluit je maar om op te staan en je weg naar huis te maken. Je geeft de hoop op dat de regen de spanning in je hoofd nog zullen snijden.

En terwijl je op het bruggetje staat en nog een laatste blik laat vallen op het water, zie je ineens kleine rimpeltjes verschijnen. Het zijn er teveel om enig levend organisme te zijn. Je houdt je hand op als bewijs en ja, kleine spetters doordrenken de stof en laten een donker plekje achter. Je besluit nog even te wachten, omdat je zeker weet dat het de moeite waard is.

Je hond geeft de moed op en neemt plaats naast je voeten. De muziek wordt uitgezet om de ervaring optimaal te beleven en zachtjes tikken de druppels op de grond. Het lijkt wel een symfonie van boven en voorzichtig hef je je hoofd naar boven. De kleine vochtdruppels betasten je gezicht en je vergeet de drang om te huilen, want de spanning in je hoofd is gesneden.

De kringen in het water vermiljoenen zich en gaan op in elkaar, vervolgen elkaar steeds sneller en heviger. Het geluid hoopt zich op tot een hoogtepunt waarbij de druppels over je gezicht glijden en langzaam de dood vinden op de grond. De kringen in het water werken hypnotiserend en je hebt het niet door hoe je hond wanhopig schuilt tegen je voeten. Nog een kwartiertje.

Dan reduceert het geluid van de neerslaande regendruppels en je besluit om maar eens de warmte op te zoeken nu je hond rusteloos heen en weer loopt. Je verzet één stap en je hond rent ervandoor.

Maar het maakt je niet uit en rent net zo hard mee tot je longen barsten.