For a pessimist, I’m pretty optimistic

En daar hebben we het dan. De eeuwig volgende, bijtende, aandacht opeisende en onmogelijk te negeren angst.

Wanneer het zich nou eenmaal aan je hebt vastgeklampt, is het haast onmogelijk om ervan af te komen. Het voedt zich met de stress, de wanhoop die als larven onder je huid kruipen en tegen de wand aanbotsen om eruit te springen. Maar het gaat niet. Ze blijven daar krioelen, voortplanten en een weg banen naar de hersenen.

Angst is als een schaduw; je kunt onmogelijk zonder want dat zou onnatuurlijk zijn. En met de zon die in deze tijd omhoog klimt, klimt de spanning ook steeds hoger op. De schaduw wordt langer, de angst wordt groter.

Het wordt tijd, tijd om mijn eerste stappen richting de volwassenheid te zetten. En ik ben nog nooit zo bang geweest, terwijl ik hier al bijna 17 jaar naar uitkijk; vrijheid.

Hoewel ik zo hard mogelijk probeer om vooruit te kijken, niet altijd loopt de schaduw achter je. Maar staat het recht voor je, onuitwisbaar op de grond geplakt. Het staart je aan en volgt alles wat je doet en je wéét dat wegrennen geen zin heeft, je schaduw rent net zo hard mee. En die heeft alle conditie, hoor.

De schaduw heeft geen enkel problemen met de tijd die als een gek voorbij raast, die twee zijn dikke maatjes. Maar ik, ik heb daar veel meer moeite mee dan ik ooit had kunnen voorspellen.

Hoe moet ik zelfstandig worden als ik om de zoveel dagen in elkaar stort van de stress, angst en weet ik veel wat voor zorgen ik kan bedenken dat het nét erg genoeg is om op mijn knieën te storten en uit elkaar te barsten?

Het zal me altijd blijven volgen, want schaduwen kun je niet even loskoppelen want dan zal het minder sierlijk zijn om in de zon te spelen, te dansen en te lachen.

En dat heet aanvaarden.

Nothing else matters

Ik houd van dit weer. Ik voel me zo in mijn element.

Niets doet me beter dan de jonge knopjes aan de bomen te zien ontvouwen naar prachtig groene bladeren die mijn uitzicht weer kleuren tot een prachtige beschouwing. Het is leven. Het is prachtig.
Het is een cirkel dat zich steeds herhaalt en mij maakt dat ik me herboren voel.

De zon schijnt wanneer ik mij ontwaak tot een nieuwe dag en broedende vogeltjes zingen mij al vroeg in de morgen toe. Ik ril niet meer van de kou omdat de vroege zonnestralen mijn huid omhulsen in de warmste deken die de natuur mij kan bieden. Rustig baad ik in de sereenheid van de blauwe buitenlucht waar geen wolkje zich durft te beroeren.
Het maakt mij intens gelukkig.

Behalve die afschuwelijk zoemende insecten die dan nét voor je neus vliegen waardoor je de schrik van je leven krijgt terwijl ze miljoen keer zo kleiner zijn dan jij.

I’m just a kid

Ik wou dat ik weer vijf jaar oud was. Mensen lachten gewoon naar je, zonder enkele reden. Soms lachten ze je uit, maar had je dat gewoon niet in de gaten. De kaasboer vond je zo geweldig dat je een gratis plakje kaas mocht, en van de slager kreeg je een plakje worst. Iedereen vond je het mooiste kind van de wereld omdat er niet gek veel onderscheid is in baby’s op die leeftijd.
Het ergste dat je kon overkomen was niet mogen meespelen met tikkertje. Het was vallen en weer opstaan. Behalve als je een wond had, want dan kreeg je een pleister met een plaatje erop. Want zonder een plaatje werd niet getollereerd. Het enige waar je om kon huilen was als je pop zoek was, maar die wist mama weer voor je te vinden. En dan werd je vertroeteld, net zo lang tot je de pop niet meer belangrijk vond.
Je kon schaamteloos in je broek poepen en plassen en het werd voor je schoon gemaakt. De hele wereld had aandacht voor jou met één enkele traan.

Serieus, wereldoverheersing begint bij je kinderjaren.

Met dank aan; Sanne, ily <3

Ordinary People

Mijn gezicht is onaangeraakt door make up.
Mijn haar is nauwelijks betast door een borstel en in elkaar gebonden met een elastiek.
Ik heb dezelfde broek aan voor bijna 3 dagen.
Dit shirtje heb ik al 2 dagen aan.

Twee vingers zijn gebonden in pleisters en met moeite had ik mijzelf in de douche gepraat.

Today I don’t feel pretty

Dat is niet ongewoon bij mij. Gewoon eens in de zoveel dagen voel ik me rot en weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Niets gaat, niets wil, maar alles móet.
Ik sus de drang om alles stuk te gooien en probeer mezelf zo goed mogelijk op te fleuren, want anderen kunnen dat niet voor mij doen. Ik ben echt onmogelijk op dagen als deze en ik toon mijn diepste respect voor de mensen die mij durven te aanschouwen als ik weer in een bui ben.
Mensen die hun uiterste best doen om een glimlach op mijn gelaat te laten verschijnen. En geloof me, het duurt vaak niet meer dan een dag, en dan dartel ik weer vrolijk als nooit tevoren door alle schoonheid die ze me kunnen geven. Terwijl het vaak geen zin hebt mij uit zo’n dag te praten, ik heb ze wel meer nodig dan ooit tijdens zulke dagen. Want het is hun aanmoediging en liefde die mij weer optimistisch en vrolijk maken.

Ik kan ze niet dankbaar genoeg zijn dat ze zoveel geduld voor me hebben en ook de moeite willen doen om zo met mij om te kunnen gaan. En dat is ook altijd de reden dat ik er altijd weer bovenop kom.
Ja, ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik een afschuwelijk moeilijk persoon ben met mijn onregelmatige moodswings waar ik de wereld gewoon wel kapot wil slaan. Ik kies daar ook niet voor, want ik doe echt mijn best om weer beter te voelen maar soms gáát het gewoon niet. Maar als al die mensen met mijn zelfhaat kunnen leven, zou ik dat ook moeten doen.

Als die mensen het geduld kunnen bewaren dat ik de zon weer zie schijnen, moet ik dat ook hebben.

Nostalgia

Vroeger zat ik altijd op schoot.
Vroeger tekende ik vaak.
Vroeger kende ik geen pijn.
Vroeger speelde ik graag ‘Jurassic Park’ met mijn broer.
Vroeger werd ik verliefd voor een dag.

Vroeger schreef ik graag gedichten.
Vroeger puzzelde ik graag.
Vroeger was ik heel goed in spelling.
Vroeger had ik geen zorgen.

Vroeger speelde ik met poppen.
Vroeger was ik een buitenstaander.
Vroeger hield ik niet van Rockmuziek.
Vroeger maakte ik van een stapel boeken een drumstel.

Vroeger dronk ik limonade.
Vroeger spijbelde ik nooit.
Vroeger luisterde ik altijd.
Vroeger wist ik nog niet wat verlies betekende.

Vroeger knikkerde ik graag.
Vroeger huilde ik vaak.
Vroeger lachte ik vaak.
Vroeger had ik controle over emoties.

Vroeger wilde ik dierenarts worden.
Vroeger was ik fan van de Spice Girls.
Vroeger keek ik op naar mijn vader.

Vandaag niet meer.

I must be emo

Soms zijn er van die dagen dat je je geen zorgen maakt om jezelf maar puur en alleen om anderen en de natuur om je heen. Dan zie ik mensen voorbij lopen en kan ik het niet helpen om mij af te vragen waar die persoon vandaan komt, waar hij heengaat en wat er schuilgaat achter zijn uitdrukking. Soms kom ik met hele verhalen over de persoon en geef ik ze zelfs een naam.

Soms kijk ik bewonderenswaardig naar een willekeurige bloem die zijn blaadjes heeft ontvouwen voor der wereld en gulzig de schrijnende zonnestralen opvangt.  En dan vraag ik me af hoe hij zo mooi komt, waarom hij precies díe specifieke vorm aanneemt en die kleur. En dan heb ik zelfs een flinke porsie biologie achter de rug, ik kan het gewoon niet helpen het af te vragen.

Ik kan tegenwoordig ook niet eens meer normaal een film kijken zonder in huilen uit te barsten omdat er zoveel ellende wordt bedacht door één enkel persoon. Wat bezielt zo iemand? Don’t get me wrong, ik kan makkelijk van een film genieten. Maar soms raak ik zo overdonderd door bepaalde dingen, dat het zóveel wordt.
Als ik gezelschap word gehouden door zacht getik van regendruppels die zich genadeloos op mijn raam smijten, ben ik dankbaar dat ik de keuze heb om beschut te zitten voor de suïcidale wolken die opgedeeld in druppels zich tot de aarde storten. 

Ik heb keuzes en ik heb mogelijkheden, ik heb nog een heel leven voor me. En er zijn mensen die al een heel leven achter zich hebben.

Misschien is mijn nieuwsgierigheid mijn talent en behoor ik tot de rol als Tinkerbell.

P.s. De datum is gelogen, ik heb dit gisteren al geschreven. 

Perfect by nature

Zouden we dat allemaal niet graag willen zijn? Gewoon perfect, talent hebben en geliefd door ieder kritisch oog. En hoewel perfectie in ieders opvatting anders is, die mensen zijn er wel. We ontkennen het enkel omdat we jaloers zijn.

We kunnen onszelf niet meer accepteren door alles wat we om ons heen zien. Je hebt van die prachtige modellen die elke jongen om hun vingers kunnen wikkelen. ‘Ag’, denk je, ‘hoeveel procent van de bevolking is dat?’. Maar ineens zie je ze overal om je heen, en lijk je zelf de grote buitenstaander waar iedereen bang voor is om te worden.
Maar we vergeten de trots om buitenstaander te zijn. Sinds wanneer is het eigenlijk verkeerd om op te vallen? Hoe wil je het anders maken in deze onverbiddelijke wereld?

Maar alles lijkt al eens gedaan te zijn. En ik geef toe dat ik hard aan mezelf aan het twijfelen ben. Wat voor talent bezit ik? In welk opzichte ben ík bijzonder? Mijn broer heeft het prachtige tekentalent van mijn vader en wat heb ik? De tekeningen waar ik ooit zo trots op was lijken door mijn jaloezie verbrand tot enkel snippers kinderwerk. Hoe kan ik nou mijn steentje bijdragen in onze samenleving en waar ligt mijn roeping? Ik kan ineens mijn weg niet meer vinden terwijl ik ooit zo vastberaden was.

Toen ik nog een klein kind was wist ik zó goed wat ik wilde worden, maar die vastberadenheid ligt ineens zo ver weg. Opgroeien is de wortel van al het kwaad. Want naarmate je meer ontwikkeld raakt, hoe duidelijker het wordt dat je kinderdroom gewoon onwerkelijkheid is geworden. Die onschuld wordt zo snel verdrongen door alle nieuwe kennis en ervaringen die je weg opdoemen.

Toen ik nog een klein kind was, wilde ik Peter Pan worden.

Hear you me

There’s no one in town I know
You gave us some place to go
I never said thank you for that
I thought I might get one more chance

Soms gaat het leven gewoon niet helemaal zoals je dat zelf in gedachten had. Maar waarom is dat? Wat is het nut daarvan? Eerlijk gezegd word ik daar niet veel sterker op ofzo. Ik denk er gewoon nog steeds over. Natuurlijk schaam ik me er op zijn tijd ook wel voor. Want het is zo lang geleden. De eerste keer weet ik nog gewoon zó goed, en ik weet zeker dat dat nog heel lang zo blijft.
Want eigenlijk wil ik je ook nooit meer vergeten.

What would you think of me now,
So lucky, so strong, so proud?
I never said thank you for that
Now I’ll never have a chance

Maar ik kan niet veel beloven. Want inmiddels is het al weer bijna 7 jaar geleden en ik weet al bijna niet meer hoe je ruikt.

May angels lead you in
Hear you me my friends
On sleepless roads, the sleepless go
May angels lead you in

Het is gewoon zo oneerlijk en het slaat als kut op Dirk. Ik was 10, verdomme. Ik had het helemaal niet nodig om jou te verliezen. Vooral nu nu ik me steeds vaker realiseer hoe erg ik je nodig heb. We zijn er geen van alle beter op geworden.

So what would you think of me now
So lucky, so strong, so proud?
I never said thank you for that
Now I’ll never have a chance

Vooral niet met die lange lijdensweg waar we jou door hebben moeten leiden.

En wat ben ik geworden zonder jou? Zou ik anders zijn als jij nog al die tijd bij me bent geweest? Had het mij een beter persoon gemaakt? Ben je trouwens op wat voor manier dan ook trots op mij? Op mijn keuzes waar ik vaak zelf zo om twijfel.

May angels lead you in
Hear you me my friends
On sleepless roads, the sleepless go
May angels lead you in

Misschien heb je me wel door die korte tijd dat ik je had het mens gemaakt dat ik vandaag ben. Op een positieve manier, begrijp me niet verkeerd. Want ik kan me geen moment herinneren dat je iets fout hebt gedaan. Alles deed me goed toen. En ik vraag me zo vaak af hoe het zou zijn geweest als je hier nog was. Misschien was ik vaker op bezoek gekomen dan ik nu de tijd heb. Of misschien was je toch wel heen geweest, tegen deze tijd. Piep was je ook niet.

And if you were with me tonight
I’d sing to you just one more time
A song for a heart so big
God wouldn’t let it live

Ik weet één ding zeker als je nog bij ons was; ik had nog altijd van je gehouden.

May angels lead you in

Want je was mijn opa. Mijn enigste opa.
Ik hou van u.

©Jimmy Eat World- Hear you me 

Talk to the kassa…

…’cause the cassière won’t listen.

Ik heb het gehad. Gewoon totaal gehad met dat hersendodende werk in de AH. Ik heb na vandaag totaal geen spijt meer dat ik gisteravond  mijn ontslag heb ingediend bij mijn – toch best wel toffe- baas.
Serieus. Ik woon dan in dé kakbuurt van Amsterdam, en het blondgehalte steekt hier recht ver boven het gemiddelde. Sommige mensen zijn echt zúlke randdebielen. En met ’sommige’ bedoel ik de meerderheid.

Dus hier, aan mijn  ‘lieve’ klanten dieiknooitmeerhooptezienalsikdaareenmaalwegbien,

Het is zaterdag ’s ochtends vroeg. Als ik het karretje uit mijn kassa haal, betekent dat inderdaad dat ik open ga.
‘Gaat u open?’
Nee ik ga de ramen zemen. Wat dénk je, serieus? Ik haal het bordje van mijn kassa weg. Er staat notabene iemand – die precies dezelfde vraag had gesteld, een halve meter van u vandaan- zijn boodschappen al uit te laden op de band. Waarom, in gódsnaam, val je mij lastig met zo’n hersenloze vraag?

En ja, als ik met een karretje de kassa ínloop, ga ik inderdaad sluiten.

Ik ben niet blind. Want je wordt vast wel afgekeurd op zo’n gebrek als je aan de kassa wilt werken. Dus já, ik zie die enorme, kleurrijke ‘35%’sticker écht wel op uw boodschappen. Vooral als u het halverwege mijn neus douwt.

Ik ben geen idioot. Behandel mij ook niet zo, want ik word daar alleen maar agressiever van. Het is ’s ochtends vroeg, ik straal geen blij gezicht uit, doe dan alsjeblieft ook hetzelfde en val me niet lastig met uw overbodige blijheid en doe niet alsof ik een idioot ben met een hersencapaciteit van een druif. Ik oog misschien wat jonger dat mijn collega’s, maar ik ben nog steeds ouder dan een kind van 3.

Je hoeft niet in mijn oor te gaan tetteren als ik eventjes aan het uitvogelen ben wat voor appels u heeft uitgekozen. Er staan stickertjes op en vaak zijn ze ook overduidelijk van welk merk. Ik ben níet nieuw. Ik weet de codes uit mijn hoofd.
Ik weet hoe een bloemkool eruit ziet.

Echt waar.

Onze AH is groot, ik weet het. De kassa’s zijn groot. De winkelwagentjes zijn groot. De grote borden bovenaan de kassa’s zijn levensgroot. Het kan toch serieus niet missen als er boven een kassa staat ‘ALLEEN PINNEN OF CHIPPEN’ dat u dat mist? Je weet toch dat er een verschil is tussen deze kassa, en de kassa achter of voor mij? Kom op, zeg. Als dit zo’n tv-spel was, dan had u echt allang verloren.
Maar oké, omdat sommige mensen toch zulke gebrekken hebben, hebben we nóg een bordje voor u. Het staat verdomme vóór de kassa. Vóór de band. Levensgroot. Doe me een plezier en lees, verdomme. We hebben zelfs van die speciale tussenstopjes gemaakt met ‘alleen pinnen’ . Ik ga écht niet met nog eens een sticker op m’n kop daar zitten.

En als er geen bord boven de kassa hangt, is het inderdaad een ‘normale’ kassa.

Here’s another thing.

Als het druk is, wat het eigenlijk áltijd is op zaterdag, dan werk ik snel. Het is mij opgedragen om snel te werken,, ik heb het zo geleerd. Het is domweg lógisch dat ik snel werk als er een rij staat van hier tot ergensheelverweg. Ik wil op zich wel iets rustiger werken als u erom vraagt. Maar ga geen sarcastische opmerkingen maken in mijn gezicht.
“Och, u gaat nog sneller dan ik  *hint hint*”
Ja, ik merk die hinten en nee, ik ga niet langzamer werken. Wat wílt u in godensnaam? Als ik langzaam werk is het ook niet goed en te snel ook niet. Ik werk op mijn tempo want het is mijn kassa, ík werk hier en als je klachten hebt, geeft u mijn naam maar door aan mijn baas. En geloof me, die heeft geen problemen met mijn scansnelheid.

You don’t own the store. Echt niet. Dus ga je er ook niet zo naar gedragen. Ik werk niet voor jóu. Ik werk voor mijn baas.  En als mijn werkhouding jou niet aanstaat, moet je niet bij mij lopen klagen. Mijn baas is heel erg tevreden over mij, dus het zal echt wel uw probleem zijn.
En nog eens iets. Als het druk is en u heeft weer eens veel boodschappen gedaan, geeft dat u niet het recht om mijn hele band in beslag te nemen. Er zijn meerdere mensen die op de stressvolle zaterdag graag hun boodschappen achter de rug hebben. Als de band vol is en u heeft betaald, gebruik ik mijn handige schuifding om aan de andere kant plaats te maken voor de volgende klant. Ík kan er niets aan doen als de band verder draait en uw boodschappen in de knel raken. Reageer het niet op mij af, het is het systeem van AH.

Nogmaals. Het is druk. En uw pinpas doet het niet? Bummer. Ga niet lopen kloten en voor de 5000ste keer je pasje er doorheen jensen. Accepteer het nou maar dat hij het niet gaat doen.
‘Ja dat kan niet’
Blijkbaar wel. Want.het.gaat.gewoon.niet.lukken. En bedenk dan niet na de 5000ste keer dat je ook contant kunt betalen.
Mensen wachten in de rij.
En als u niet met een pinpas om kunt gaan, begin er dan ook niet aan.

Een grote bek gaat niet helpen. Echt niet. Want ik heb net zo’n grote bek met nog eens onvertaalbare dope-homie taal waar ik u in 5 verschillende dialecten kan uitschelden voor dat u ook maar 1 Nederlands correct woord uit hebt kunnen spreken. Ik hoef niets te pikken en vooral niet van een vreemdeling uit friggin’ buitenveldert. Lower you air, ’cause you might choke.
En als je je toch zo stoer vindt om uw status te bewijzen. Ik heb u gewaarschuwd. I’ll eat your heart out.

Ik werk hard. Voor jullie boodschappen. Ik verdien mijn pauzes. Dus ga godverdomme niet op mij lopen kankeren als ik eindelijk de verlossing hoor roepen en mijn kassa mag sluiten. Ik verdien het meer dan jij die onderbroek aan jouw reet hebt verdiend.

Oke dat was mijn  frustratie van vandaag.

Post4

Yeah, I have no idea how to call this one. Ik was gewoon echt zó pissed, vandaag. Geen idee waar het vandaan kwam, volgens mij nog wat restjes van gisteravond.

Let me explain

Ik had dus een proefdag van donateurwerven voor Cordaid Kinderstem. Allemaal geweldig. Dus ik moest om kwart over 3 bij CS staan want daar ging ik met Leida richting het kantoor. Maar omdat mijn fiets al een aantal dagen (lees: week 2) total loss is, moest ik met die bloody metro. En als die nou eens gewoon rond een normale tijd kwam van 15:00 en níet 14:57 had ik ‘m gewoon op tijd kunnen halen. Maar nee. God kwelt me met de tijdregeling dat de metro zou arriveren om 15:07 wat dus een betekenis had dat het heel krap zou kunnen worden. Dus ik had haast. Vreselijke haast. Komt die metro eindelijk aankakken, gaat het nog even z’n gemak doen bij elk volgende halte wat als gevolg bracht dat ik pas om half 4 – wat de tijd was dat we in dat kantoor moesten zitten- pas gearriveerd was op CS.
Leida had mij al gesmst en toen ik haar had gevonden was het echt racen. Ik hou niet van racen, vooral niet als het regent en hard waait. Natuurlijk kregen we binnen commentaar op onze schandelijke 5 minuten over tijd, maar dat duurde niet lang omdat we snel moesten zijn.
Midden in de uitleg hoorden we dat we de trein moesten nemen naar Sandpoort Noord. Gód mag weten waar dat ligt – een anonieme bron van vanmiddag heeft medegedeeld dat dit tegenwoordig bij Haarlem ligt- en die over 10 minuten zou vertrekken. Veel gebabbel was het dus niet en was het wéér racen door de regen.

Uiteraard bracht ik al het ongeluk mee vandaag en hadden we de trein gemist met een miezerige – raad eens- 3 minuten.  Dus we moesten nog een halfuur wachten en in die tijd leerden we de groep een tikje kennen en een hoog geavanceerde TomTom dat om de nek dient te hangen.
Gelukkig toen de trein een kwartier eerder kwam, waardoor we lekker warm en op comfortabele banken konden zitten, moesten we nog een halfuur reizen. Heerlijk, die stoptreinen. Vurig sprongen we uit de trein bij de aangekomen station en zetten we onze eerste voetstappen in Sandpoortse aarde.
We dienden een uurtje te kijken naar onze -misschien- toekomstige collega’s en te leren hoe we de mensen moesten aanspreken aan de deuren. Na een heel wijs uurtje mochten we toch maar pauze houden in de regen en de kou. Zonder bankjes. En daarna mochten we het zelf proberen.

Ik moet zeggen dat het minder eng is als het lijkt, als je de eerste keer achter de rug hebt valt het allemaal reuze mee. En zo wist ik in 3 uurtjes 3 donateurs te verzamelen en was ik meer dan bevoegd om mij bij het team aan te sluiten. Het gaf wel een heerlijk gevoel, maar ik was te moe om er volledig van te genieten. Het was al half 9 en ik was nat en ik had honger. Ik was ook niet de enige. Dus wij gingen weer op stap naar de trein die wij -uiteraard- weer nét gemist hadden met 5 minuten. Dus de trein kwam pas rond 9 uur. Werden we even lekker bezig gehouden met een geweldig spel, en binnen no time stond de trein weer voor onze snufferd. Ik was bekaf en probeerde mijn ogen te sluiten in de trein. Het duurde me te lang voordat we weer bij CS stonden, maar gelukkig konden we even iets te eten halen bij de AH to go.

Terug op kantoor kregen we een snelle feedback en een welkomscomité omdat ik én Leida het allebei gehaald hebben om ons te laten bijvoegen in het team van Cordaid Kinderstem. Ik was hartstikke trots op mezelf en op Leida. Maar ik wilde naar huis.
Toen ik naar beneden liep  moest ik mezelf echt overeind houden want mijn voeten deden mij zó’n pijn. En toen kreeg ik te horen dat er een ongeluk was gebeurd bij de Wibautstraat dus er voorlopig geen metro’s gingen rijden.
Dus mijn reistijd van  15 min. werd verhoogd naar 30 min. want ik was gedwongen met de tram te gaan. Natuurlijk protesteerden mijn ouders op mijn late thuiskomen maar ik had het gehad en lokte zo onbewust een ruzie uit.

Dat doe ik dus nooit meer.