There goes my hero..

Menig leeftijdsgenoten die dezelfde creativiteit en passie voor dit werk delen, hebben mij meerdere malen gevraagd waar ik mijn inspiratie vandaan haal. Zij overspoelen mij met onbekende namen en kunstwerken die enkel een tiental mensen ooit van heeft gehoord.

Dat noemt men ‘een origineel inzicht’. Zij voelen zich interessant omdat ze een compleet onbekende artiest aanwijzen als held.

‘En wat is jouw inspiratie, dan?’, wordt er dan mijn kant op gevraagd. En zonder twijfel zal ik altijd ‘Andy Warhol’ noemen als mijn grote nummer een.

‘Ja, dat zeggen wel meerdere’, wordt er geroepen. Dat zeggen inderdaad wel meerdere. Vandaar dat onze grote Andy ook wereldberoemd is geworden. Waarom? Omdat hij uniek was.

En waarom kies ik dan geen onbekende artiest die iets nieuws inbrengt waar ik veel over te vertellen heb? Omdat ik slecht ben in namen onthouden. En ik heb genoeg te vertellen over waarom Andy Warhol bovenaan mijn minimalistisch lijstje staat van helden.

Ik ken niet zoveel helden. Er zijn genoeg kunstwerken die mij aanspreken, maar ik zal ze niet snel kunnen opnoemen .Ik zal ze niet in mijn lijstje zetten om interessant te doen omdat ik botweg die namen niet allemaal kan onthouden. En dan ben je geen held in mijn ogen. Een held is voor mij iemand die zijn eigen naam maakt, die beroemd wordt vanwege zijn eigen, individuele inzicht. Want dat wil ik later ook doen.

In mijn lijstje van helden staan onder anderen ook Superman en Peter Pan. Ook vrij bekende namen net als Andy. Maar als ik kan uitleggen en exact vertellen waarom Andy’s werk zoveel invloed op mijn creatieve fantasie heeft, op een manier die alleen ik kan vertellen, dan is dat toch net zo uniek? Hoe ik, als individueel, met Andy in mijn achterhoofd een lijn op een papier zet is uiterst uniek. Want elk persoon, elk individueel is op zijn manier zichzelf. En unieker dan dat kan het toch niet zijn.