Color me cliché

Heb je ooit achter de wolken gekeken voordat je op de regen wachtte die de wereld op je schouders deed storten?

Er wacht daar zoveel moois. Watervallen gemaakt uit kristallen van de puurste zonnestralen en een klaarlichte hemel gevuld met rust, veiligheid en onze diepste verlangens die onze engeltjes zorgvuldig voor ons hebben verzameld. Een wereld zo teder dat zo snel vergeten, vertrapt en verlaten wordt.

Want zodra die wolkendeken in zicht komt kruipen, willen we alles vergeten dat ons ooit zo dierbaar was terwijl diezelfde lucht ons juist confronteert met ons egoïsme en fouten. We ontvluchten simpelweg die streng kijkende wolken en rennen dwars door de zorgvuldig gevormde wereld die is gecreëerd door de mooie dingen die wij koesteren. Het is een wereld waar je beloning wacht voor al het goede die wij bewust doch onbewust hebben gedaan. En als de lucht geklaard is kijken we niet meer terug naar de verwoeste schoonheid.

Doch, als de volgende wolkenpartij eraan komt, staan de engeltjes met een hartelijk welkom, trippelend op hun geduldige teentjes aan de overkant. En dat zullen zij blijven doen totdat wij ons egoïsme opzij kunnen zetten en de beloning liefkozend in ons armen kunnen sluiten. Dan zullen wij zien dat de wolken steeds minder geregeld zullen verschijnen en wij niet meer hoeven te schuilen voor de regen en gerust kunnen genieten van de verwennerij.

We leren pas te waarderen als de wolken hun regen laten vallen op de wereld waar die engeltjes zo hard hun best op hebben gedaan.