Seventeen ain’t so sweet

Ik hoorde hun zacht gefluister al toe nik langzaam ontwaakte door mijn krakende deur en het geluid van de verpakking. Voor mij was het geen verrassing dat enkele moment daarna mijn familie mijn kamer binnentrad met luid gezang en getrap tegen mijn bed. Langzaam rekte ik mij uit, alsof ik nog helemaal niet wakker was geworden.
Dit was het dan, de ochtend van mijn zeventiende verjaardag. Het laatste jaar van mijn leven dat ik me geen zorgen hoef te maken over volwassene dingen zoals rekeningen en ziektekosten, maar gewoon nog eventjes kind kan zijn.

Want als het erop aankomt dat ik volwassen ben, volgens de wet dan want de meeste mensen in mijn omgeving weten dat ik nooit volwassen zal worden, krijg ik ineens een volle stoot van verantwoordelijkheid en ik denk niet dat ik daar klaar voor ben. Ik heb nog helemaal geen zin in al die verplichtingen, ik ben liever gewoon nog kind.

Want straks moet ik die keiharde volwassen wereld in, terwijl alles protesteert en nog steeds glashard gelooft dat een toekomst voor mij als Peter Pan er wel degelijk in zit.