I can feel the pressure

En dan sta je volgespoten met adrenaline, je hersens vol met informatie over dingen die je straks op papier gaat zetten en uiteindelijk je toekomst gaat bepalen.
Normaal gesproken zou ik helemaal rotstressen, zoals ik dat vier jaar geleden al deed bij het woord ‘examen’ alleen al.

Maar dit keer niet. Ik weet dat ik dit kan. En ik weet dat jij bij mij bent. Je hoeft je best niet meer te doen om dat duidelijk te maken, want ik heb je gevoeld. Wel twee keer.
En ik weet zeker dat jij mij hier doorheen gaat helpen, zoals je eerder hebt gedaan. Zoals je altijd hebt gedaan als ik je nodig had. Het idee dat jij hier bij mij bent om mij te steunen geeft mij al genoeg zekerheid om dit gewoon te doen en direct achter mij te laten.

Want elke dag is een stap dichterbij jou.

One hair can make a difference

We doen zo graag ons best om er goed en verzorgd uit te zien, omdat we dagelijks geconfronteerd worden met andermans meningen.
We worden grondig onder de loep genomen en alles telt, zelfs dat ene haartje dat net even een andere kant op staat en daardoor het totale gezichtsbeel verstoort.

En daarom zwoegen wij voor de spiegel, pijnigen onszelf met lastige instrumenten om dat ene haartje flink te straffen. Hoe durft het?! Het gaat genadeloos zijn ondergang tegemoet als het goudgekleurde pincet vastberaden zijn doel vastgrijpt.
Na een pijnlijke kreet is het gezichtsbeeld weer in evenwicht.

Maar wat als dat mee-etertje uitgroeit tot een Moun Everest en wat als dat vetrolletje onder dat shirtje uitbreekt? Wat als dat kritisch oog dat boven de loep hangt daar niet van gediend is?

Dan is het een klootzak.
De wereld moet jou nemen hoe jij bent en wanneer jij je gleukkig voelt, want dan ben je op je allermooist en zullen alle puistjes verbleken onder jouw stralen.

Seventeen ain’t so sweet

Ik hoorde hun zacht gefluister al toe nik langzaam ontwaakte door mijn krakende deur en het geluid van de verpakking. Voor mij was het geen verrassing dat enkele moment daarna mijn familie mijn kamer binnentrad met luid gezang en getrap tegen mijn bed. Langzaam rekte ik mij uit, alsof ik nog helemaal niet wakker was geworden.
Dit was het dan, de ochtend van mijn zeventiende verjaardag. Het laatste jaar van mijn leven dat ik me geen zorgen hoef te maken over volwassene dingen zoals rekeningen en ziektekosten, maar gewoon nog eventjes kind kan zijn.

Want als het erop aankomt dat ik volwassen ben, volgens de wet dan want de meeste mensen in mijn omgeving weten dat ik nooit volwassen zal worden, krijg ik ineens een volle stoot van verantwoordelijkheid en ik denk niet dat ik daar klaar voor ben. Ik heb nog helemaal geen zin in al die verplichtingen, ik ben liever gewoon nog kind.

Want straks moet ik die keiharde volwassen wereld in, terwijl alles protesteert en nog steeds glashard gelooft dat een toekomst voor mij als Peter Pan er wel degelijk in zit.

The carpal tunnel of love

Het is zo frappant hoe wij ons bezighouden met afleidingen om onszelf te beheersen en in toom te houden. Er zijn zoveel dingen waar wij geen vat op kunnen krijgen dat we het in mootjes hakken om het te kunnen snappen. Zoals het heelal. We weten niet hoe groot of hoe klein het misschien is, dus verzinnen we ‘melkwegstelsels’ om het enigszins een plaats te kunnen geven. Want o-wee als wij in de war raken.

En dan nog een veel groter begrip, waar wij zo gehecht aan zijn geraakt en nimmer kunnen loslaten. Het motortje dat ons drijft naar ongeroerde paden die ons leiden naar iets zó onvoorstelbaar groots dat we onszelf maar al te graag voor de gek laten houden; liefde.

Tegenwoordig steken we de grens over om bij onze zogenaamde ‘ware’ te zijn. Er schijnt dus iemand op deze héle aardbol iemand te zijn die zogezegd perfect voor mij is.

Voor iedereen is zo iemand. Maar wat is perfect? Hoe weet je of iemand die ware is? De wereld houdt zichzelf zo graag bezig met leugentjes om ons allemaal tevreden te stellen over het begrip liefde. Maar kunnen we daar wel een eerlijk oordeel over geven? Want we zijn allemaal individuen met elk een eigen standplaatsgebondenheid en ervaringen en elk ook een eigen definitie van liefde.

Tegenwoordig zijn wij zo in de war door liefde dat we gewoon smijten met ‘ik hou van jou’ alsof het niets is. Want het leven is kort, en je moet in die korte leven iemand op deze aardbol vinden die voor jou gemaakt is. Dat is ook een manier om de mensheid bezig te houden. Het is zelfs zoveel gevraagd dat een deel van de mensheid die hoop hebben opgegeven en zich totaal storten op hun werk of andere doelen, om de leegte te vullen of zelfs compleet te negeren. Maar we hebben het hoe dan ook toch allemaal nodig; iemand. Ja, iemand. Heel grappig.

Stiekem zijn wij zo verloren zonder liefde, terwijl het een veel te groot begrip is voor ons om te bevatten. Ik denk dat wij van binnen gek worden van de vaagheid rondom liefde, en die passie om het te weten en die pijn van onwetendheid moeten delen met iemand. En als je dezelfde definitie daarvan met iemand kan delen, dan heb je die ware gevonden.