It’s never gonna happen to me

Ik zwelg dagelijks weg in de dromen van de sprookjes die op mijn televisiescherm afspelen. Het is zo prachtig, zo perfect en doch zo natuurlijk afgebeeld. Het is natuurlijk de bedoeling dat wij hier helemaal bij wegzwijmelen en hopen dat ooit onze prins op het witte paard komt aanrijden en het gelijk raak is.

De ware liefde

We horen allemaal te weten dat al die waanbeelden op de televisie allemaal gelogen is en nóoit kunnen plaatsvinden. Maar wat als het nou wel gebeurd? Wat als je, onbewust, de meest romantische scène meemaakt die geen sprookje ooit heeft durven naspelen? Wat hoor je op zo’n moment te doen?
Ik zou het niet weten want ik heb het nooit beleefd. En het zal mij ook nooit gebeuren.

Altijd als ik net op dat randje sta om een keuze te maken die zóveel invloed op mij gaat hebben, durf ik de sprong niet te wagen. Omdat ik zo nerveus word van enkel andere verandering in mijn leven probeer ik zo stabiel mogelijk te blijven. Want ik weet dat als ik eenmaal spring, ik niet blijf zweven. Ik moet nog leren vliegen en daarvoor heb ik iemand nodig die daar de tijd voor wilt nemen. Iemand die voorzichtig met mij de vleugels wilt uitslaan en stap voor stap richting de afgrond wil lopen.
Want ik weet niet wat er in die afgrond op mij staat te wachen. Pas dan, als ik durf naar beneden te kijken en weet wat daar allemaal ligt, dan durf ik de sprong te wagen terwijl ik me vastklamp aan die ene hand die dit allemaal met mij heeft doorstaan.

Zelfs dat klinkt nog te prachtig voor de werkelijkheid waar ik in leef. Want tot nu toe is er nog niemand op mijn pad gekomen die de werkelijke vleugels in mij heeft gezien.
En als die ene nou komt, al is het nu, al is het over 30 jaar, wie zegt dat ik niet te wispelturig ben en het hele sprookje afblaas?