When it rains

Niets is zo heerlijk als met je hond naar het park te gaan terwijl het net geregend. De bomen ruiken dan zoals ze horen te doen. Het vocht hangt nog steeds in de lucht en maakt dat de geur van de verse bladeren tot hun recht komen. Er heerst nog zo’n gevoelige spanning in de lucht, alsof de regen het niet heeft kunnen doorsnijden.

Puur en alleen neem je plaats bij het water om te kijken of het nog eens zal regenen. Want dat is wat je nodig hebt; iets puurs om weer nieuw leven in te blazen als alles even niet gaat en je schaduw lusteloos achter je aanloopt. De spanning in je hoofd staat gelijk aan de spanning in de lucht.

Het gras is nat en je kijkt uit naar een flatgebouw van drie verdiepingen. Lichten van huiskamers en slaapkamers gaan één voor één aan, omdat de wolken samentrekken en dat zorgen voor een grote lange schaduw boven het flatgebouw.

Het water lijkt te veranderen en beweegt zachtjes naar het oosten en de wind zorgt voor de rillingen langs je rug.

Mensen die rond deze tijd hun hond ook uitlaten maken zich weg uit het parkje en tonen verwonderlijke blikken jouw kant op. Maar het kan je niets schelen, want jij hebt dit moment nodig.

Terwijl de tijd verstrijkt wacht je nog steeds tot die spanning wordt gesneden door de tranen van de wolken. De hond begint te rillen en uit pure medelijden besluit je maar om op te staan en je weg naar huis te maken. Je geeft de hoop op dat de regen de spanning in je hoofd nog zullen snijden.

En terwijl je op het bruggetje staat en nog een laatste blik laat vallen op het water, zie je ineens kleine rimpeltjes verschijnen. Het zijn er teveel om enig levend organisme te zijn. Je houdt je hand op als bewijs en ja, kleine spetters doordrenken de stof en laten een donker plekje achter. Je besluit nog even te wachten, omdat je zeker weet dat het de moeite waard is.

Je hond geeft de moed op en neemt plaats naast je voeten. De muziek wordt uitgezet om de ervaring optimaal te beleven en zachtjes tikken de druppels op de grond. Het lijkt wel een symfonie van boven en voorzichtig hef je je hoofd naar boven. De kleine vochtdruppels betasten je gezicht en je vergeet de drang om te huilen, want de spanning in je hoofd is gesneden.

De kringen in het water vermiljoenen zich en gaan op in elkaar, vervolgen elkaar steeds sneller en heviger. Het geluid hoopt zich op tot een hoogtepunt waarbij de druppels over je gezicht glijden en langzaam de dood vinden op de grond. De kringen in het water werken hypnotiserend en je hebt het niet door hoe je hond wanhopig schuilt tegen je voeten. Nog een kwartiertje.

Dan reduceert het geluid van de neerslaande regendruppels en je besluit om maar eens de warmte op te zoeken nu je hond rusteloos heen en weer loopt. Je verzet één stap en je hond rent ervandoor.

Maar het maakt je niet uit en rent net zo hard mee tot je longen barsten.