It’s never gonna happen to me

Ik zwelg dagelijks weg in de dromen van de sprookjes die op mijn televisiescherm afspelen. Het is zo prachtig, zo perfect en doch zo natuurlijk afgebeeld. Het is natuurlijk de bedoeling dat wij hier helemaal bij wegzwijmelen en hopen dat ooit onze prins op het witte paard komt aanrijden en het gelijk raak is.

De ware liefde

We horen allemaal te weten dat al die waanbeelden op de televisie allemaal gelogen is en nóoit kunnen plaatsvinden. Maar wat als het nou wel gebeurd? Wat als je, onbewust, de meest romantische scène meemaakt die geen sprookje ooit heeft durven naspelen? Wat hoor je op zo’n moment te doen?
Ik zou het niet weten want ik heb het nooit beleefd. En het zal mij ook nooit gebeuren.

Altijd als ik net op dat randje sta om een keuze te maken die zóveel invloed op mij gaat hebben, durf ik de sprong niet te wagen. Omdat ik zo nerveus word van enkel andere verandering in mijn leven probeer ik zo stabiel mogelijk te blijven. Want ik weet dat als ik eenmaal spring, ik niet blijf zweven. Ik moet nog leren vliegen en daarvoor heb ik iemand nodig die daar de tijd voor wilt nemen. Iemand die voorzichtig met mij de vleugels wilt uitslaan en stap voor stap richting de afgrond wil lopen.
Want ik weet niet wat er in die afgrond op mij staat te wachen. Pas dan, als ik durf naar beneden te kijken en weet wat daar allemaal ligt, dan durf ik de sprong te wagen terwijl ik me vastklamp aan die ene hand die dit allemaal met mij heeft doorstaan.

Zelfs dat klinkt nog te prachtig voor de werkelijkheid waar ik in leef. Want tot nu toe is er nog niemand op mijn pad gekomen die de werkelijke vleugels in mij heeft gezien.
En als die ene nou komt, al is het nu, al is het over 30 jaar, wie zegt dat ik niet te wispelturig ben en het hele sprookje afblaas?

When it rains

Niets is zo heerlijk als met je hond naar het park te gaan terwijl het net geregend. De bomen ruiken dan zoals ze horen te doen. Het vocht hangt nog steeds in de lucht en maakt dat de geur van de verse bladeren tot hun recht komen. Er heerst nog zo’n gevoelige spanning in de lucht, alsof de regen het niet heeft kunnen doorsnijden.

Puur en alleen neem je plaats bij het water om te kijken of het nog eens zal regenen. Want dat is wat je nodig hebt; iets puurs om weer nieuw leven in te blazen als alles even niet gaat en je schaduw lusteloos achter je aanloopt. De spanning in je hoofd staat gelijk aan de spanning in de lucht.

Het gras is nat en je kijkt uit naar een flatgebouw van drie verdiepingen. Lichten van huiskamers en slaapkamers gaan één voor één aan, omdat de wolken samentrekken en dat zorgen voor een grote lange schaduw boven het flatgebouw.

Het water lijkt te veranderen en beweegt zachtjes naar het oosten en de wind zorgt voor de rillingen langs je rug.

Mensen die rond deze tijd hun hond ook uitlaten maken zich weg uit het parkje en tonen verwonderlijke blikken jouw kant op. Maar het kan je niets schelen, want jij hebt dit moment nodig.

Terwijl de tijd verstrijkt wacht je nog steeds tot die spanning wordt gesneden door de tranen van de wolken. De hond begint te rillen en uit pure medelijden besluit je maar om op te staan en je weg naar huis te maken. Je geeft de hoop op dat de regen de spanning in je hoofd nog zullen snijden.

En terwijl je op het bruggetje staat en nog een laatste blik laat vallen op het water, zie je ineens kleine rimpeltjes verschijnen. Het zijn er teveel om enig levend organisme te zijn. Je houdt je hand op als bewijs en ja, kleine spetters doordrenken de stof en laten een donker plekje achter. Je besluit nog even te wachten, omdat je zeker weet dat het de moeite waard is.

Je hond geeft de moed op en neemt plaats naast je voeten. De muziek wordt uitgezet om de ervaring optimaal te beleven en zachtjes tikken de druppels op de grond. Het lijkt wel een symfonie van boven en voorzichtig hef je je hoofd naar boven. De kleine vochtdruppels betasten je gezicht en je vergeet de drang om te huilen, want de spanning in je hoofd is gesneden.

De kringen in het water vermiljoenen zich en gaan op in elkaar, vervolgen elkaar steeds sneller en heviger. Het geluid hoopt zich op tot een hoogtepunt waarbij de druppels over je gezicht glijden en langzaam de dood vinden op de grond. De kringen in het water werken hypnotiserend en je hebt het niet door hoe je hond wanhopig schuilt tegen je voeten. Nog een kwartiertje.

Dan reduceert het geluid van de neerslaande regendruppels en je besluit om maar eens de warmte op te zoeken nu je hond rusteloos heen en weer loopt. Je verzet één stap en je hond rent ervandoor.

Maar het maakt je niet uit en rent net zo hard mee tot je longen barsten.

For a pessimist, I’m pretty optimistic

En daar hebben we het dan. De eeuwig volgende, bijtende, aandacht opeisende en onmogelijk te negeren angst.

Wanneer het zich nou eenmaal aan je hebt vastgeklampt, is het haast onmogelijk om ervan af te komen. Het voedt zich met de stress, de wanhoop die als larven onder je huid kruipen en tegen de wand aanbotsen om eruit te springen. Maar het gaat niet. Ze blijven daar krioelen, voortplanten en een weg banen naar de hersenen.

Angst is als een schaduw; je kunt onmogelijk zonder want dat zou onnatuurlijk zijn. En met de zon die in deze tijd omhoog klimt, klimt de spanning ook steeds hoger op. De schaduw wordt langer, de angst wordt groter.

Het wordt tijd, tijd om mijn eerste stappen richting de volwassenheid te zetten. En ik ben nog nooit zo bang geweest, terwijl ik hier al bijna 17 jaar naar uitkijk; vrijheid.

Hoewel ik zo hard mogelijk probeer om vooruit te kijken, niet altijd loopt de schaduw achter je. Maar staat het recht voor je, onuitwisbaar op de grond geplakt. Het staart je aan en volgt alles wat je doet en je wéét dat wegrennen geen zin heeft, je schaduw rent net zo hard mee. En die heeft alle conditie, hoor.

De schaduw heeft geen enkel problemen met de tijd die als een gek voorbij raast, die twee zijn dikke maatjes. Maar ik, ik heb daar veel meer moeite mee dan ik ooit had kunnen voorspellen.

Hoe moet ik zelfstandig worden als ik om de zoveel dagen in elkaar stort van de stress, angst en weet ik veel wat voor zorgen ik kan bedenken dat het nét erg genoeg is om op mijn knieën te storten en uit elkaar te barsten?

Het zal me altijd blijven volgen, want schaduwen kun je niet even loskoppelen want dan zal het minder sierlijk zijn om in de zon te spelen, te dansen en te lachen.

En dat heet aanvaarden.

Nothing else matters

Ik houd van dit weer. Ik voel me zo in mijn element.

Niets doet me beter dan de jonge knopjes aan de bomen te zien ontvouwen naar prachtig groene bladeren die mijn uitzicht weer kleuren tot een prachtige beschouwing. Het is leven. Het is prachtig.
Het is een cirkel dat zich steeds herhaalt en mij maakt dat ik me herboren voel.

De zon schijnt wanneer ik mij ontwaak tot een nieuwe dag en broedende vogeltjes zingen mij al vroeg in de morgen toe. Ik ril niet meer van de kou omdat de vroege zonnestralen mijn huid omhulsen in de warmste deken die de natuur mij kan bieden. Rustig baad ik in de sereenheid van de blauwe buitenlucht waar geen wolkje zich durft te beroeren.
Het maakt mij intens gelukkig.

Behalve die afschuwelijk zoemende insecten die dan nét voor je neus vliegen waardoor je de schrik van je leven krijgt terwijl ze miljoen keer zo kleiner zijn dan jij.

I’m just a kid

Ik wou dat ik weer vijf jaar oud was. Mensen lachten gewoon naar je, zonder enkele reden. Soms lachten ze je uit, maar had je dat gewoon niet in de gaten. De kaasboer vond je zo geweldig dat je een gratis plakje kaas mocht, en van de slager kreeg je een plakje worst. Iedereen vond je het mooiste kind van de wereld omdat er niet gek veel onderscheid is in baby’s op die leeftijd.
Het ergste dat je kon overkomen was niet mogen meespelen met tikkertje. Het was vallen en weer opstaan. Behalve als je een wond had, want dan kreeg je een pleister met een plaatje erop. Want zonder een plaatje werd niet getollereerd. Het enige waar je om kon huilen was als je pop zoek was, maar die wist mama weer voor je te vinden. En dan werd je vertroeteld, net zo lang tot je de pop niet meer belangrijk vond.
Je kon schaamteloos in je broek poepen en plassen en het werd voor je schoon gemaakt. De hele wereld had aandacht voor jou met één enkele traan.

Serieus, wereldoverheersing begint bij je kinderjaren.

Met dank aan; Sanne, ily <3

Ordinary People

Mijn gezicht is onaangeraakt door make up.
Mijn haar is nauwelijks betast door een borstel en in elkaar gebonden met een elastiek.
Ik heb dezelfde broek aan voor bijna 3 dagen.
Dit shirtje heb ik al 2 dagen aan.

Twee vingers zijn gebonden in pleisters en met moeite had ik mijzelf in de douche gepraat.

Today I don’t feel pretty

Dat is niet ongewoon bij mij. Gewoon eens in de zoveel dagen voel ik me rot en weet ik niet wat ik met mezelf aan moet. Niets gaat, niets wil, maar alles móet.
Ik sus de drang om alles stuk te gooien en probeer mezelf zo goed mogelijk op te fleuren, want anderen kunnen dat niet voor mij doen. Ik ben echt onmogelijk op dagen als deze en ik toon mijn diepste respect voor de mensen die mij durven te aanschouwen als ik weer in een bui ben.
Mensen die hun uiterste best doen om een glimlach op mijn gelaat te laten verschijnen. En geloof me, het duurt vaak niet meer dan een dag, en dan dartel ik weer vrolijk als nooit tevoren door alle schoonheid die ze me kunnen geven. Terwijl het vaak geen zin hebt mij uit zo’n dag te praten, ik heb ze wel meer nodig dan ooit tijdens zulke dagen. Want het is hun aanmoediging en liefde die mij weer optimistisch en vrolijk maken.

Ik kan ze niet dankbaar genoeg zijn dat ze zoveel geduld voor me hebben en ook de moeite willen doen om zo met mij om te kunnen gaan. En dat is ook altijd de reden dat ik er altijd weer bovenop kom.
Ja, ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik een afschuwelijk moeilijk persoon ben met mijn onregelmatige moodswings waar ik de wereld gewoon wel kapot wil slaan. Ik kies daar ook niet voor, want ik doe echt mijn best om weer beter te voelen maar soms gáát het gewoon niet. Maar als al die mensen met mijn zelfhaat kunnen leven, zou ik dat ook moeten doen.

Als die mensen het geduld kunnen bewaren dat ik de zon weer zie schijnen, moet ik dat ook hebben.

Nostalgia

Vroeger zat ik altijd op schoot.
Vroeger tekende ik vaak.
Vroeger kende ik geen pijn.
Vroeger speelde ik graag ‘Jurassic Park’ met mijn broer.
Vroeger werd ik verliefd voor een dag.

Vroeger schreef ik graag gedichten.
Vroeger puzzelde ik graag.
Vroeger was ik heel goed in spelling.
Vroeger had ik geen zorgen.

Vroeger speelde ik met poppen.
Vroeger was ik een buitenstaander.
Vroeger hield ik niet van Rockmuziek.
Vroeger maakte ik van een stapel boeken een drumstel.

Vroeger dronk ik limonade.
Vroeger spijbelde ik nooit.
Vroeger luisterde ik altijd.
Vroeger wist ik nog niet wat verlies betekende.

Vroeger knikkerde ik graag.
Vroeger huilde ik vaak.
Vroeger lachte ik vaak.
Vroeger had ik controle over emoties.

Vroeger wilde ik dierenarts worden.
Vroeger was ik fan van de Spice Girls.
Vroeger keek ik op naar mijn vader.

Vandaag niet meer.

I must be emo

Soms zijn er van die dagen dat je je geen zorgen maakt om jezelf maar puur en alleen om anderen en de natuur om je heen. Dan zie ik mensen voorbij lopen en kan ik het niet helpen om mij af te vragen waar die persoon vandaan komt, waar hij heengaat en wat er schuilgaat achter zijn uitdrukking. Soms kom ik met hele verhalen over de persoon en geef ik ze zelfs een naam.

Soms kijk ik bewonderenswaardig naar een willekeurige bloem die zijn blaadjes heeft ontvouwen voor der wereld en gulzig de schrijnende zonnestralen opvangt.  En dan vraag ik me af hoe hij zo mooi komt, waarom hij precies díe specifieke vorm aanneemt en die kleur. En dan heb ik zelfs een flinke porsie biologie achter de rug, ik kan het gewoon niet helpen het af te vragen.

Ik kan tegenwoordig ook niet eens meer normaal een film kijken zonder in huilen uit te barsten omdat er zoveel ellende wordt bedacht door één enkel persoon. Wat bezielt zo iemand? Don’t get me wrong, ik kan makkelijk van een film genieten. Maar soms raak ik zo overdonderd door bepaalde dingen, dat het zóveel wordt.
Als ik gezelschap word gehouden door zacht getik van regendruppels die zich genadeloos op mijn raam smijten, ben ik dankbaar dat ik de keuze heb om beschut te zitten voor de suïcidale wolken die opgedeeld in druppels zich tot de aarde storten. 

Ik heb keuzes en ik heb mogelijkheden, ik heb nog een heel leven voor me. En er zijn mensen die al een heel leven achter zich hebben.

Misschien is mijn nieuwsgierigheid mijn talent en behoor ik tot de rol als Tinkerbell.

P.s. De datum is gelogen, ik heb dit gisteren al geschreven. 

Perfect by nature

Zouden we dat allemaal niet graag willen zijn? Gewoon perfect, talent hebben en geliefd door ieder kritisch oog. En hoewel perfectie in ieders opvatting anders is, die mensen zijn er wel. We ontkennen het enkel omdat we jaloers zijn.

We kunnen onszelf niet meer accepteren door alles wat we om ons heen zien. Je hebt van die prachtige modellen die elke jongen om hun vingers kunnen wikkelen. ‘Ag’, denk je, ‘hoeveel procent van de bevolking is dat?’. Maar ineens zie je ze overal om je heen, en lijk je zelf de grote buitenstaander waar iedereen bang voor is om te worden.
Maar we vergeten de trots om buitenstaander te zijn. Sinds wanneer is het eigenlijk verkeerd om op te vallen? Hoe wil je het anders maken in deze onverbiddelijke wereld?

Maar alles lijkt al eens gedaan te zijn. En ik geef toe dat ik hard aan mezelf aan het twijfelen ben. Wat voor talent bezit ik? In welk opzichte ben ík bijzonder? Mijn broer heeft het prachtige tekentalent van mijn vader en wat heb ik? De tekeningen waar ik ooit zo trots op was lijken door mijn jaloezie verbrand tot enkel snippers kinderwerk. Hoe kan ik nou mijn steentje bijdragen in onze samenleving en waar ligt mijn roeping? Ik kan ineens mijn weg niet meer vinden terwijl ik ooit zo vastberaden was.

Toen ik nog een klein kind was wist ik zó goed wat ik wilde worden, maar die vastberadenheid ligt ineens zo ver weg. Opgroeien is de wortel van al het kwaad. Want naarmate je meer ontwikkeld raakt, hoe duidelijker het wordt dat je kinderdroom gewoon onwerkelijkheid is geworden. Die onschuld wordt zo snel verdrongen door alle nieuwe kennis en ervaringen die je weg opdoemen.

Toen ik nog een klein kind was, wilde ik Peter Pan worden.