Hear you me

There’s no one in town I know
You gave us some place to go
I never said thank you for that
I thought I might get one more chance

Soms gaat het leven gewoon niet helemaal zoals je dat zelf in gedachten had. Maar waarom is dat? Wat is het nut daarvan? Eerlijk gezegd word ik daar niet veel sterker op ofzo. Ik denk er gewoon nog steeds over. Natuurlijk schaam ik me er op zijn tijd ook wel voor. Want het is zo lang geleden. De eerste keer weet ik nog gewoon zó goed, en ik weet zeker dat dat nog heel lang zo blijft.
Want eigenlijk wil ik je ook nooit meer vergeten.

What would you think of me now,
So lucky, so strong, so proud?
I never said thank you for that
Now I’ll never have a chance

Maar ik kan niet veel beloven. Want inmiddels is het al weer bijna 7 jaar geleden en ik weet al bijna niet meer hoe je ruikt.

May angels lead you in
Hear you me my friends
On sleepless roads, the sleepless go
May angels lead you in

Het is gewoon zo oneerlijk en het slaat als kut op Dirk. Ik was 10, verdomme. Ik had het helemaal niet nodig om jou te verliezen. Vooral nu nu ik me steeds vaker realiseer hoe erg ik je nodig heb. We zijn er geen van alle beter op geworden.

So what would you think of me now
So lucky, so strong, so proud?
I never said thank you for that
Now I’ll never have a chance

Vooral niet met die lange lijdensweg waar we jou door hebben moeten leiden.

En wat ben ik geworden zonder jou? Zou ik anders zijn als jij nog al die tijd bij me bent geweest? Had het mij een beter persoon gemaakt? Ben je trouwens op wat voor manier dan ook trots op mij? Op mijn keuzes waar ik vaak zelf zo om twijfel.

May angels lead you in
Hear you me my friends
On sleepless roads, the sleepless go
May angels lead you in

Misschien heb je me wel door die korte tijd dat ik je had het mens gemaakt dat ik vandaag ben. Op een positieve manier, begrijp me niet verkeerd. Want ik kan me geen moment herinneren dat je iets fout hebt gedaan. Alles deed me goed toen. En ik vraag me zo vaak af hoe het zou zijn geweest als je hier nog was. Misschien was ik vaker op bezoek gekomen dan ik nu de tijd heb. Of misschien was je toch wel heen geweest, tegen deze tijd. Piep was je ook niet.

And if you were with me tonight
I’d sing to you just one more time
A song for a heart so big
God wouldn’t let it live

Ik weet één ding zeker als je nog bij ons was; ik had nog altijd van je gehouden.

May angels lead you in

Want je was mijn opa. Mijn enigste opa.
Ik hou van u.

©Jimmy Eat World- Hear you me 

Talk to the kassa…

…’cause the cassière won’t listen.

Ik heb het gehad. Gewoon totaal gehad met dat hersendodende werk in de AH. Ik heb na vandaag totaal geen spijt meer dat ik gisteravond  mijn ontslag heb ingediend bij mijn – toch best wel toffe- baas.
Serieus. Ik woon dan in dé kakbuurt van Amsterdam, en het blondgehalte steekt hier recht ver boven het gemiddelde. Sommige mensen zijn echt zúlke randdebielen. En met ’sommige’ bedoel ik de meerderheid.

Dus hier, aan mijn  ‘lieve’ klanten dieiknooitmeerhooptezienalsikdaareenmaalwegbien,

Het is zaterdag ’s ochtends vroeg. Als ik het karretje uit mijn kassa haal, betekent dat inderdaad dat ik open ga.
‘Gaat u open?’
Nee ik ga de ramen zemen. Wat dénk je, serieus? Ik haal het bordje van mijn kassa weg. Er staat notabene iemand – die precies dezelfde vraag had gesteld, een halve meter van u vandaan- zijn boodschappen al uit te laden op de band. Waarom, in gódsnaam, val je mij lastig met zo’n hersenloze vraag?

En ja, als ik met een karretje de kassa ínloop, ga ik inderdaad sluiten.

Ik ben niet blind. Want je wordt vast wel afgekeurd op zo’n gebrek als je aan de kassa wilt werken. Dus já, ik zie die enorme, kleurrijke ‘35%’sticker écht wel op uw boodschappen. Vooral als u het halverwege mijn neus douwt.

Ik ben geen idioot. Behandel mij ook niet zo, want ik word daar alleen maar agressiever van. Het is ’s ochtends vroeg, ik straal geen blij gezicht uit, doe dan alsjeblieft ook hetzelfde en val me niet lastig met uw overbodige blijheid en doe niet alsof ik een idioot ben met een hersencapaciteit van een druif. Ik oog misschien wat jonger dat mijn collega’s, maar ik ben nog steeds ouder dan een kind van 3.

Je hoeft niet in mijn oor te gaan tetteren als ik eventjes aan het uitvogelen ben wat voor appels u heeft uitgekozen. Er staan stickertjes op en vaak zijn ze ook overduidelijk van welk merk. Ik ben níet nieuw. Ik weet de codes uit mijn hoofd.
Ik weet hoe een bloemkool eruit ziet.

Echt waar.

Onze AH is groot, ik weet het. De kassa’s zijn groot. De winkelwagentjes zijn groot. De grote borden bovenaan de kassa’s zijn levensgroot. Het kan toch serieus niet missen als er boven een kassa staat ‘ALLEEN PINNEN OF CHIPPEN’ dat u dat mist? Je weet toch dat er een verschil is tussen deze kassa, en de kassa achter of voor mij? Kom op, zeg. Als dit zo’n tv-spel was, dan had u echt allang verloren.
Maar oké, omdat sommige mensen toch zulke gebrekken hebben, hebben we nóg een bordje voor u. Het staat verdomme vóór de kassa. Vóór de band. Levensgroot. Doe me een plezier en lees, verdomme. We hebben zelfs van die speciale tussenstopjes gemaakt met ‘alleen pinnen’ . Ik ga écht niet met nog eens een sticker op m’n kop daar zitten.

En als er geen bord boven de kassa hangt, is het inderdaad een ‘normale’ kassa.

Here’s another thing.

Als het druk is, wat het eigenlijk áltijd is op zaterdag, dan werk ik snel. Het is mij opgedragen om snel te werken,, ik heb het zo geleerd. Het is domweg lógisch dat ik snel werk als er een rij staat van hier tot ergensheelverweg. Ik wil op zich wel iets rustiger werken als u erom vraagt. Maar ga geen sarcastische opmerkingen maken in mijn gezicht.
“Och, u gaat nog sneller dan ik  *hint hint*”
Ja, ik merk die hinten en nee, ik ga niet langzamer werken. Wat wílt u in godensnaam? Als ik langzaam werk is het ook niet goed en te snel ook niet. Ik werk op mijn tempo want het is mijn kassa, ík werk hier en als je klachten hebt, geeft u mijn naam maar door aan mijn baas. En geloof me, die heeft geen problemen met mijn scansnelheid.

You don’t own the store. Echt niet. Dus ga je er ook niet zo naar gedragen. Ik werk niet voor jóu. Ik werk voor mijn baas.  En als mijn werkhouding jou niet aanstaat, moet je niet bij mij lopen klagen. Mijn baas is heel erg tevreden over mij, dus het zal echt wel uw probleem zijn.
En nog eens iets. Als het druk is en u heeft weer eens veel boodschappen gedaan, geeft dat u niet het recht om mijn hele band in beslag te nemen. Er zijn meerdere mensen die op de stressvolle zaterdag graag hun boodschappen achter de rug hebben. Als de band vol is en u heeft betaald, gebruik ik mijn handige schuifding om aan de andere kant plaats te maken voor de volgende klant. Ík kan er niets aan doen als de band verder draait en uw boodschappen in de knel raken. Reageer het niet op mij af, het is het systeem van AH.

Nogmaals. Het is druk. En uw pinpas doet het niet? Bummer. Ga niet lopen kloten en voor de 5000ste keer je pasje er doorheen jensen. Accepteer het nou maar dat hij het niet gaat doen.
‘Ja dat kan niet’
Blijkbaar wel. Want.het.gaat.gewoon.niet.lukken. En bedenk dan niet na de 5000ste keer dat je ook contant kunt betalen.
Mensen wachten in de rij.
En als u niet met een pinpas om kunt gaan, begin er dan ook niet aan.

Een grote bek gaat niet helpen. Echt niet. Want ik heb net zo’n grote bek met nog eens onvertaalbare dope-homie taal waar ik u in 5 verschillende dialecten kan uitschelden voor dat u ook maar 1 Nederlands correct woord uit hebt kunnen spreken. Ik hoef niets te pikken en vooral niet van een vreemdeling uit friggin’ buitenveldert. Lower you air, ’cause you might choke.
En als je je toch zo stoer vindt om uw status te bewijzen. Ik heb u gewaarschuwd. I’ll eat your heart out.

Ik werk hard. Voor jullie boodschappen. Ik verdien mijn pauzes. Dus ga godverdomme niet op mij lopen kankeren als ik eindelijk de verlossing hoor roepen en mijn kassa mag sluiten. Ik verdien het meer dan jij die onderbroek aan jouw reet hebt verdiend.

Oke dat was mijn  frustratie van vandaag.

Post4

Yeah, I have no idea how to call this one. Ik was gewoon echt zó pissed, vandaag. Geen idee waar het vandaan kwam, volgens mij nog wat restjes van gisteravond.

Let me explain

Ik had dus een proefdag van donateurwerven voor Cordaid Kinderstem. Allemaal geweldig. Dus ik moest om kwart over 3 bij CS staan want daar ging ik met Leida richting het kantoor. Maar omdat mijn fiets al een aantal dagen (lees: week 2) total loss is, moest ik met die bloody metro. En als die nou eens gewoon rond een normale tijd kwam van 15:00 en níet 14:57 had ik ‘m gewoon op tijd kunnen halen. Maar nee. God kwelt me met de tijdregeling dat de metro zou arriveren om 15:07 wat dus een betekenis had dat het heel krap zou kunnen worden. Dus ik had haast. Vreselijke haast. Komt die metro eindelijk aankakken, gaat het nog even z’n gemak doen bij elk volgende halte wat als gevolg bracht dat ik pas om half 4 – wat de tijd was dat we in dat kantoor moesten zitten- pas gearriveerd was op CS.
Leida had mij al gesmst en toen ik haar had gevonden was het echt racen. Ik hou niet van racen, vooral niet als het regent en hard waait. Natuurlijk kregen we binnen commentaar op onze schandelijke 5 minuten over tijd, maar dat duurde niet lang omdat we snel moesten zijn.
Midden in de uitleg hoorden we dat we de trein moesten nemen naar Sandpoort Noord. Gód mag weten waar dat ligt – een anonieme bron van vanmiddag heeft medegedeeld dat dit tegenwoordig bij Haarlem ligt- en die over 10 minuten zou vertrekken. Veel gebabbel was het dus niet en was het wéér racen door de regen.

Uiteraard bracht ik al het ongeluk mee vandaag en hadden we de trein gemist met een miezerige – raad eens- 3 minuten.  Dus we moesten nog een halfuur wachten en in die tijd leerden we de groep een tikje kennen en een hoog geavanceerde TomTom dat om de nek dient te hangen.
Gelukkig toen de trein een kwartier eerder kwam, waardoor we lekker warm en op comfortabele banken konden zitten, moesten we nog een halfuur reizen. Heerlijk, die stoptreinen. Vurig sprongen we uit de trein bij de aangekomen station en zetten we onze eerste voetstappen in Sandpoortse aarde.
We dienden een uurtje te kijken naar onze -misschien- toekomstige collega’s en te leren hoe we de mensen moesten aanspreken aan de deuren. Na een heel wijs uurtje mochten we toch maar pauze houden in de regen en de kou. Zonder bankjes. En daarna mochten we het zelf proberen.

Ik moet zeggen dat het minder eng is als het lijkt, als je de eerste keer achter de rug hebt valt het allemaal reuze mee. En zo wist ik in 3 uurtjes 3 donateurs te verzamelen en was ik meer dan bevoegd om mij bij het team aan te sluiten. Het gaf wel een heerlijk gevoel, maar ik was te moe om er volledig van te genieten. Het was al half 9 en ik was nat en ik had honger. Ik was ook niet de enige. Dus wij gingen weer op stap naar de trein die wij -uiteraard- weer nét gemist hadden met 5 minuten. Dus de trein kwam pas rond 9 uur. Werden we even lekker bezig gehouden met een geweldig spel, en binnen no time stond de trein weer voor onze snufferd. Ik was bekaf en probeerde mijn ogen te sluiten in de trein. Het duurde me te lang voordat we weer bij CS stonden, maar gelukkig konden we even iets te eten halen bij de AH to go.

Terug op kantoor kregen we een snelle feedback en een welkomscomité omdat ik én Leida het allebei gehaald hebben om ons te laten bijvoegen in het team van Cordaid Kinderstem. Ik was hartstikke trots op mezelf en op Leida. Maar ik wilde naar huis.
Toen ik naar beneden liep  moest ik mezelf echt overeind houden want mijn voeten deden mij zó’n pijn. En toen kreeg ik te horen dat er een ongeluk was gebeurd bij de Wibautstraat dus er voorlopig geen metro’s gingen rijden.
Dus mijn reistijd van  15 min. werd verhoogd naar 30 min. want ik was gedwongen met de tram te gaan. Natuurlijk protesteerden mijn ouders op mijn late thuiskomen maar ik had het gehad en lokte zo onbewust een ruzie uit.

Dat doe ik dus nooit meer.

All downhill from here

Daar zit je dan, met trillende benen, onder invloed van een dosis Valium, slaap uit je ogen wrijvend omdat je natuurlijk van de stress geen oog dicht heb gedaan. En dan ligt daar dat uitdagende witte blaadje met jouw naam erop geschreven in prachtige sierlijke letters. Daarnaast ligt -jawel- nog een blaadje met heftig getypte zwarte letters en een aantal plaatjes dat iets moesten verduidelijken. En dan besef je je ineens dat dít het dan is. Dit moment moet bepalen of je geschikt bent voor je verdere toekomst. En dat is pas angstaanjagend.

“Maar hier heb je gewoon al vijf jaar naar uitgekeken, niet? Je kon niet wáchten tot je je examen achter de rug had en dan was je klaar met die rotschool.” Ja, precies. Dat ik ze al achter de rug had, niet dat ik ze nog onder ogen moet komen.
Hoe snel zijn die vijf jaar trouwens gegaan? Razendsnel. En dan is het zó moeilijk om een nieuw tijdperk te gaan beginnen waar het alleen maar moeilijker gaat worden want je wordt ‘volwassen’. Hierna moet je klaar zijn om de échte wereld onder ogen te komen en word je losgelaten van het beschermende handje van sturende leraren. Vanaf nu sta je er alleen voor. Zielig krabbel je snel terug naar dat handje want je wil niet weg. Natuurlijk niet. Je hebt hier zóveel meegemaakt. De belangrijkste fase van je leven; de puberteit. Je bent nergens zo ontwikkeld als op je middelbare school. En omdat je dat stiekem toch wel realiseerd, is het lastig om zo’n groot hoofdstuk van je leven af te sluiten.

Dat heb ik dan, tenminste. Ik heb daar zoveel meegemaakt en natuurlijk ga ik het missen. Heb ik wel alles eruit gehaald wat erin zat? Heb ik mijn best wel gedaan? Verdien ik mijn diploma? Zullen ze zich mij herinneren? Ben ik wel klaar?  Ja. Nee. Nee. Nee. Zo simpel. Ik heb nergens spijt van wat ik heb gedaan vanaf mijn brugklas tot nu. Ik heb van alles genoten, wat ten koste ging van mijn cijfers. Waardoor ik altijd met hakken over de sloot ben overgegaan. En als ik slaag, is het weer precies hetzelfde; met hakken over de sloot. En dan weet ik niet of ik mijn diploma wel heb verdiend.

En ik ben gewoon bang. Doodsbang voor wat hierna gaat komen. Mijn toekomst, mijn vervolgstudie, álles. Want het gaat zo anders worden, allemaal. En ik ben niet goed met veranderingen en afscheid nemen, hoofdstukken afsluiten. Het volwassen worden is niet aan mij besteed.
Eerst een zien of ik die rotexamens haal.

That’s what girls do

Je hele huis afbreken als je ze even uitnodigd om te gaan ’studeren’ en brownies te bakken. Doesn’t mean I love them less. We hebben elkaar keer op keer bewezen dat we er altijd voor elkaar zijn en klaarstaan met een grote chocoladetaart als er iets mis is. Vandaag was weer zo’n bewijs, een soort verplichting als vriendin hoewel ik het meer dan graag voor ze overheb.

Weather far or near, ze hoeven niet te twijfelen dat ik er voor ze klaarsta en zij voor mij. En die zekerheid is echt zo fijn. Het valt niet met woorden te beschrijven wat dat voor mij betekent. En dan voel ik zo’n drang om ze dat gewoon goed te laten realiseren maar dan kan ik me niets anders bedenken dan klaarstaan wanneer ze dat nodig hebben. Of ik prop het in mijn openbare weblog en dwing ze met een revolver tot het hoofd om het te lezen.

Ik denk dat het dieper gaat dan ik zélf durf te realiseren. En dat maakt mij soms ook een beetje bang. Want wat ik heb geleerd is dat mensen die te dichtbij komen, ook ineens heel ver weg kunnen komen te staan. En ik wil ze voor geen goud kwijt. Ik wil later net zo eindigen als die oude vrouwtjes die samen kibbelend voor de kassa bij de Albert Heijn staan en voor elkaar de boodschappen inruimen. Een band dat eigenlijk dieper gaat dan vriendschap. Het is gewoon een uit de kluiten gewassen vriendschap, uitgegroeid tot een zekere zuster-liefde. Want zo beschouw ik ieder van hun; als mijn zusjes. En ik weet in het diepste van mijn hart dat ik voor het vuur zou gaan voor ze. En ik hoef me niet eens af te vragen of ze hetzelfde voor mij doen.

Zelfs als ze onuitgenodigd m’n huis crashen en een lamp mollen, mijn msn domineren en mij compleet voor paal laten staan. I’d do the same thing for them.

Following the herd

So I guess this is my first blog. Ja mensen, hier begint het allemaal. Mijn eerste voetstappen in de wereld van bloggen. Natuurlijk ben ik niet zómaar op het doodenge idee gekomen om mijn gedachten te posten op het internet voor iedereen om te lezen. Er is een ware golf van bloggers geweest in mijn vriendenkring en terwijl ik mezelf had overtuigd dat het niets voor mij zou zijn, ben ik op de bewuste dag van 24 maart -tweede paasdag overigens, dus ik zou me wel dood hebben verveeld- een eigen blogpagina begonnen.

Spannende, ontroerende, hilarische en hopelijk ook doodsaaie verhalen zullen volgen op deze pagina en het is aan mij om niet te boeien wat jullie daar van vinden. Sure, als het jullie aanstaat zal ik meer dan blij zijn want het geeft toch een teken dat jullie mij niet compleet gestoord vinden en mijn gedachtegang acceptabel is. Maar als jullie het niets vinden zal ik er niet wakker om liggen omdat ik me niet schaam voor hoe ik ben en hoe ik denk. Ik ben deze blog begonnen voor mezelf, niet voor de goedkeuring van het grote publiek.
Ik hoor graag van jullie, vat het niet verkeerd op.

Ik zal proberen origineel en boeiend te zijn, maar ik kan niet veel beloven.
For now, that’s all it! Als je meer verwachte  over  mijn hele achtergrond kan je gerust even dat kopje ‘It’s all about me!’ aanklikken.

Smell ya later!